تفاوت قرارداد سفری (Voyage Charter) و مدتدار (Time Charter) و اینکه هر یک چه ریسکی را به کدام طرف منتقل میکند.
در قرارداد سفری، مالک شناور مسئولیت اداره سفر را بر عهده میگیرد و اجارهبها بر مبنای مقدار بار و مسیر تعیین میشود. در قرارداد مدتدار، اجارهکننده کنترل تجاری شناور را برای بازهای مشخص در اختیار میگیرد.
انتخاب میان این دو، پیش از هر چیز یک تصمیم درباره تخصیص ریسک است: ریسک تاخیر، ریسک سوخت و ریسک نوسان نرخ کرایه در هر ساختار به طرف متفاوتی منتقل میشود.
بندهای مربوط به تحویل و بازتحویل، محدوده تردد مجاز و شرایط آمادهبهکاری شناور، بیشترین اختلافات را در عمل ایجاد میکنند و باید پیش از امضا با دقت بررسی شوند.