تفاوت اجاره سفری (Voyage Charter) و اجاره زمانی (Time Charter) و اینکه هر یک چه ریسکی را به کدام طرف قرارداد منتقل می‌کند.
در اجاره سفری (Voyage Charter)، مالک (Shipowner) مسئولیت اداره سفر را بر عهده می‌گیرد و کرایه حمل (Freight) بر مبنای مقدار بار و مسیر تعیین می‌شود. در اجاره زمانی (Time Charter)، اجاره‌کننده (Charterer) کنترل تجاری شناور را برای بازه‌ای مشخص در اختیار می‌گیرد و اجاره‌بهای روزانه (Hire) می‌پردازد.
انتخاب میان این دو، پیش از هر چیز یک تصمیم درباره تخصیص ریسک است: ریسک تأخیر، ریسک سوخت و ریسک نوسان نرخ بازار (کرایه حمل یا اجاره‌بها) در هر ساختار معمولاً به طرف متفاوتی منتقل می‌شود.
بندهای تحویل و بازتحویل (Delivery / Redelivery)، که ویژه اجاره زمانی است، محدوده تردد مجاز و شرایط آمادگی شناور (در اجاره سفری اعلامیه آمادگی یا Notice of Readiness (NOR)) از پرتکرارترین موارد اختلاف در عمل‌اند و باید پیش از امضا با دقت بررسی شوند.